انتخاب اکسیدان مناسب برای رنگ کردن مو

همان‌طور که می‌دانیم اکسیدان‌ها فعال‌کنندگان رنگ هستند و هرچه درصد آن‌ها بیشتر باشد میزان روشن‌کنندگی آن‌ها بیشتر می شود و هرچه درصد آن‌ها پایین‌تر باشد، میزان روشن‌کنندگی آن‌ها کمتر می‌شود.

تا جایی که ما از اکسیدان‌های ضعیف به عنوان اکسیدان‌های پوشاننده در ترکیب با رنگ‌ها استفاده می‌نماییم.

در بازار امروز رنگ موی ایران، اکسیدان شماره ۱ یا ۶ درصد، شماره ۲ یا ۹ درصد و شماره ۳ یا ۱۲ درصد وجود دارد که با توجه به رنگ دلخواه باید از اکسیدان مناسب آن استفاده کرد.

 

رنگ مو 

 

1) در صورتی که شخصی موهای نازک رنگ‌ نشده داشته باشد و بخواهد موی خود را ۳ درجه روشن کند با استفاده از اکسیدان شماره ۲ یا همان ۹ درصد و ترکیب آن با رنگ دلخواه می‌تواند مو را ۳ درجه روشن کند.

 

2) هر چه مو ضخیم‌‌تر و تیره‌تر باشد، باید از اکسیدان درصد بالایی استفاده شود.

 

3) اکسیدان شماره یک یا ۶ درصد برای موهایی که می‌خواهند فقط یک درجه روشن شود، پیشنهاد می‌شود و اکسیدان ۱۲ درصدی برای روشن کردن ۴ تا ۵ درجه مو کاربرد دارد. باید توجه داشت که رنگ و اکسیدان به تنهایی هیچ تاثیری روی مو ندارند و باید از ترکیب هر دو استفاده کرد.

 

4) موهایی که سفیدی آن‌ها بیش از ۵۰ درصد است، رنگ موهای شماره ۰۰ پیشنهاد می‌شود.

 

5) در برخی از برندهای معروف، رنگ موهایی با نام اسپیشیال بلوند وجود دارد که می‌توان با استفاده از اکسیدان مناسب و بدون پودر دکلره رنگ مو را تا پایه ۶ درجه روشن کرد.

 

6) باید به این نکته توجه داشت که رنگ و اکسیدان مصرفی برای رنگ مو به جنس، پایه اصلی رنگ مو بستگی دارد. دقت در انتخاب اکسیدان و رنگ موی مناسب می‌تواند ما را به رنگ دلخواه نزدیک کند.

 

 

نکاتی کاربردی درباره اکسیدان‌ها  

اکسیدان به عنوان عضوی جدانشدنی از آرایش رنگ مو نقش مهمی در رنگ‌پذیری و حتی ترکیبات ایجاد شده

در رنگ‌ها دارد

زیرا اکسیدان

در واقع فعال‌کننده رنگ مو به شمار رفته و البته همه چیز به اینجا ختم نشده و می‌توان به جرات گفت که سلامتی موها هم در گرو انتخاب صحیح اکسیدان در هنگام رنگ نمودن است.

 

در این مقاله سعی نمودیم که نکات مهم در خصوص اکسیدان‌ها را مطرح نماییم که می‌تواند راهنمای خوبی برای افراد و یا آرایشگران مبتدی باشد که در مقوله رنگ نمودن موها دست اندرکار هستند زیرا این موارد نکات پایه‌ای در امر رنگ  و آرایش مو می‌باشد.

 

همان‌طور که می‌دانیم اکسیدان‌ها فعال‌کنندگان رنگ هستند و هرچه درصد آن‌ها بیشتر باشد میزان روشن‌کنندگی آن‌ها بیشتر می‌شود و هرچه درصد آن‌ها پایین‌تر باشد، میزان روشن‌کنندگی آن‌ها کمتر میشود.

تا جایی که ما از اکسیدان‌های ضعیف به عنوان اکسیدان‌های پوشاننده در ترکیب با رنگ‌ها استفاده می‌نماییم.

 

اکسیدان‌های رایج در بازار اکسیدان۳درصد یا شماره ۰٫۵ با حجم ۱۰ که برای ترکیب با رنگ‌های تیره (مثل مشکی – قهوه‌ای تیره) که نمی‌خواهند رنگ آن‌ها عوض شود یا بعد از مدتی روشن شود و همین‌طور برای ترکیب با رنگ روی موهای دکلره شده که می‌خواهیم دوام بیشتری داشته باشد و برای رنگساز مش‌ها که می‌خواهیم دوام داشته باشد و یا باعث تغییر رنگ زمینه موی مشتری نشود، می‌توانیم از اکسیدان ۳ درصد استفاده نماییم.

اکسیدان ۶ درصد یا اکسیدان ۱ با حجم ۲۰ برای پوشاندن تارهای سفید مو زمانی که مشتری نمی‌خواهد از رنگ‌های خیلی تیره استفاده نماید و می‌خواهد از رنگ‌های متوسط استفاده نماید مصرف می‌شود و همین‌طور برای دکلره کردن موهای ضعیف و موهایی که قبلا دکلره شده ولی در پایه‌های ۶ یا ۷ قبلا رنگ شده‌اند روی آن‌ها می‌توان با اکسیدان ۶ درصد مش یا هایلایت نمود.

اکسیدان ۹ درصد یا اکسیدان ۲ با حجم ۳۰ برای روشن کردن مو با رنگ و یا دکلره می‌باشد و همین‌طور برای شامپو شیمیایی نیز مناسب است.

پیشنهاد من به آرایشگران محترم این است که در دکلره نمودن و مش کردن همیشه از اکسیدان ۹ درصد استفاده نمایند تا همیشه موهای سالمی بتوانند داشته باشند. اکثر خانم‌های آرایشگر به دنبال سرعت بیشتر در دکلره و مش هستند. 

و به دلیل سرعت از اکسیدان ۱۲درصد در دکلره و مش هایشان استفاده می نمایند که همین موضوع سبب آسیب دیدگی و خشکی موهای دکلره شده می گردد. چون آب مو کاملا از بین می‌رود و اگر همان روز هم خرد نشود با چند بار شستشو آرام آرام خرد می‌شود و می‌ریزد و عواقب بدتر آن این است که شما مشتری خود را ازدست می‌دهید و همین برایتان تبلیغ منفی خواهد بود.

توصیه من به شما این است که اگر از اکسیدان ۹ درصد در دکلره  مش‌هایتان استفاده نمایید ممکن است که کمی کار طولانی شود و زمان بیشتری ببرد اما نتیجه کار بسیار رضایتبخش و بدون آسیب‌دیدگی خواهد بود.

و در آخر اکسیدان ۱۲ درصد و یا اکسیدان ۳ که ۴۰ حجمی می‌باشد را می‌توان در رنگ‌های دو مرحله‌ای و روشن کردن مو بدون دکلره و همین‌طور در ترکیب با رنگ‌های کندتراست و یا هایلایت با رنگ و همین‌طور دکوپاژ موهای تیره استفاده نمود.

نکته قابل ذکر اینکه بعضی از آرایشگران عزیز با رقیق کردن اکسیدان با آب میخواهند مثلا ۹درصد را تبدیل به ۶درصد نمایند در صورتی که این کار رنگ را هم رقیق می‌کند و میزان پوشش‌دهی هم ضعیف می‌شود.

در ضمن باید یادآوری نمایم که اکسیدان را به اندازه و مناسب مصرف نمایید و دقت نمایید هر رنگی که مصرف می‌کنید در دستورالعمل آن مشخص شده که میزان اکسیدان این رنگ مثلا ۱ به ۱ است یا ۱ به 1.5

 

منبع : 

 http://www.banooyesabz.com/

 

 

 بیاموزیم چگونه در منزل نرم‌کننده چرم تهیه کنیم؟

مواد خام مورد استفاده در صنعت چرم، محصولات فرعی صنعت گوشت هستند؛ در حالی‌که گوشت ارزش بیش‌تری از پوست دارد. مواد خامی که در صنعت خز به‌کار گرفته می‌شوند، ارزش بیش‌تری از گوشت دارند و به همین خاطر گوشت به عنوان یک محصول جانبی تلقی می‌شود. تاکسیدرمی اجازهٔ استفاده از پوست حیوانات را به انسان می‌دهد، البته مهم‌تر از پوست‌شان، سر و بخشی از پشت آن‌هاست. پوست‌ها و پوست‌های خام در ساخت چسب و ژلاتین هم کاربرد دارند.

 

نرم‌کننده چرم به منظور پاک کردن چرک و کثیفی از رویه چرم (کفش های چرمی) مناسب می باشد. این ماده کمک می کند تا چربی و انعطاف مناسب به چرم بازگردانده شود و وضعیتی مناسب و شیک داشته باشد. هرچند که امکان تهیه کننده این ماده از برخی از فروشگاه‌های معتبر وجود دارد، اما به راحتی قادر به تهیه کردن آن با برخی اقلام ارزان قیمت و ساده در خانه می‌باشید. 

 

روش اول: تهیه یک نرم‌کننده‌ ساده

 

1) مواد مورد نیاز برای این کار را آماده کنید. به منظور تهیه یک نرم‌کننده که نرمی و رطوبت لازم را به رویه کفش بازگرداند، شما به موارد زیر نیاز دارید:

یک و نیم فنجان آب

یک چهارم فنجان روغن قلم پا گاو(قلم گاو را در آب جوشانده، پس از اینکه کاملا پخته شد، آن را صاف کرده و روغن را استفاده می‌کنید.)

سه چهارم فنجان صابون آیوری(Ivory Soap) ، برخی این نوع صابون را به نام صابون عاج فیل می شناسند که صابونی سفید رنگ است.

  نیم فنجان پارافین یا موم رنده شده

 

2) آب را بجوش می‌آورید. سه و نیم فنجان آب را در داخل یک ظرف می‌ریزید و با استفاده از حرارت بالا آن را به جوش می‌آورید. زمانی که به نقطه جوش رسید، حرارت کم کرده و در حد متوسط نگاه می دارید.

 

3) صابون عاج فیل و موم یا پارافین رنده شده را به این آب اضافه می‌کنید. صابون عاج فیل رنده شده را به این آب در حال جوش اضافه می‌کنید و هم می‌زنید و  اجازه می‌دهید تا بطور کامل ذوب شود. سپس پارافین یا موم رنده شده را به این محلول اضافه می‌کنید و همچنان آن قدر هم می‌زنید تا آن هم در این آب ذوب شود.

 

4) آن را از روی حرارت برداشته و روغن را به آن اضافه می‌کنید. ظرف را از روی حرارت بر می‌دارید و روغن قلم گاو را که پیش از این تهیه کرده بودید به آن اضافه می‌کنید. همچنان این مخلوط را آن قدر هم می زنید تا به طور کامل مخلوطی یک دست داشته باشید و رفته‌رفته سفت شود.

 

5) مواد تهیه شده را در یک ظرف دیگر خالی می‌کنید. نرم‌کننده تهیه شده که اکنون قدری سفت شده است را به منظور نگهداری در یک ظرف دیگر خالی می‌کنید. پیش از استفاده از این صابون باید اجازه دهید تا به طور کامل سفت و سخت شود.

 

6) از نرم‌کننده تهیه شده استفاده می‌کنید. به منظور استفاده از آن بر روی کفش پیشنهاد می‌کنم این مطلب را مطالعه کنید.

 

روش دوم: تهیه نرم‌کننده چرم بر پایه چربی

 

1) مواد لازم برای این کار را آماده کنید. به منظور تهیه نرم‌کننده‌ای ساده و سنتی که به‌طور کامل و موثر چرم را تمیز و انعطاف‌پذیر کند، شما نیاز به ماده اصلی دارید. یک قالب گلیسیرین و مقداری سرشیر یا شیر خوراکی. همچنین به ظرفی مقاوم و غیرقابل نفوذ در برابر هوا برای حفظ و نگهداری محصول نهایی می‌باشید.

 

2) گلیسیرین را ذوب کنید. قالب گلیسیرین را خرد کرده در داخل ظرفی قرار دهید که قابل استفاده و قرار داده شدن در مایکروویو باشد. با حرارت متوسط به مدت 30 ثانیه به آن حرارت دهید و سپس آن را از مایکروویو خارج کرده و هم بزنید. این کار را در بازه‌های زمانی 30 ثانیه‌ای آن‌قدر تکرار کنید تا در نهایت گلیسیرن به‌طور کامل ذوب شود.

 

 

3) شیر یا سرشیر را به آن اضافه کنید. شیر یا سرشیر را به گلیسیرین ذوب شده اضافه کنید و آن‌قدر آن را هم بزنید تا بطور کامل مخلوط شود. تقریبا به یک چهارم فنجان شیر یا سرشیر برای هر دو فنجان گلیسیرین ذوب شده نیاز دارید.

 

4) مخلوط آماده شده را به داخل یک ظرف غیرقابل نفوذ در برابر هوا بریزید. مخلوط تهیه شده از گلیسیرین و شیر یا سرشیر را در اخل یک ظرف مخصوص برای نگهداری انتقال دهید تا سرد شود و به اصطلاح قبل از مصرف خودش را بگیرد. گلیسیرین استفاده شده مانع از فساد شیر یا سرشیر مورد استفاده می شود.

 

روش سوم: تهیه نرم‌کننده معطر چرم

 

1) مواد مورد نیاز برای این کار تهیه کنید. برای تهیه یک نرم‌کننده معطر و متبوع که برای تمیز و نرم کردن رویه اقلام چرمی یا چکمه‌های شما مورد استفاده قرار بگیرد، به موارد زیر نیاز دارید:

 

 یک قالب صابون گلیسیرین

 یک چهارم فنجان پاک‌کننده چرم (ترجیحا پاک‌کننده‌های شیمیایی)

 چند قطره اسطو خودوس یا اسانس اکالیپتوس

2) گلیسیرین را ذوب کنید. قالب گلیسیرین را  به چند قسمت خرد کنید و در داخل یک ظرف قابل استفاده در مایکروویو قرار دهید. به مدت 30 ثانیه به آن در داخل مایکروویو حرارت دهید و سپس آن را خارج کنید و مخلوط کنید. این کار را برای چندین بار با بازه‌های زمانی 30 ثانیه تکرار کنید تا گلیسیرین به طور کامل ذوب شود.

3) پاک‌کننده چرم را اضافه کنید. یک چهارم فنجان پاک‌کننده چرم را به گلیسیرین ذوب شده اضافه کنید و آن را به طور کامل مخلوط کنید.

4) اسانس مورد نظر خودتان (اکالیپتوس یا اسطو خودوس) را اضافه کنید. سه یا چهار قطره از اسانس انتخابی خودتان را مخلوط نرم‌کننده خودتان اضافه کنید و خوب آن را هم بزنید تا با هم مخلوط شوند.

 

اکالیپتوس یا اسطوخودوس گزینه‌های مرسوم و در دسترس برای این کار هستند، اما در صورت تمایل می‌توانید از موارد دیگر از قبیل ترنج، اسانس ساقه لیمو یا مریم گلی یا هر اسانس بودار و متبوع دیگری هم استفاده کنید.

 

5) مخلوط تهیه شده را در یک ظرف غیرقابل نفوذ و مقاوم نسبت به هوا قرار دهید. مخلوط معطر و خوشبو تولید شده را برای نگهداری به داخل یک ظرف غیرقابل نفوذ و مقاوم نسبت به هوا قرار دهید. پیش استفاده صبر کنید تا این مخلوط خنک شده و به اصطلاح خودش را بگیرد.

 

چند نکته تکمیلی:

 

تمام موادی که در بالا برای استفاده به آن‌ها اشاره شد از اغلب فروشگاه‌های سطح شهر قابل تهیه می باشند.

برای استفاده از این نرم‌کننده چرم می‌توانید مقدار اندکی از آن را بر روی یک پارچه نرم و خشک قرار دهید و به آهستگی آن را بر روی سطح چرم بکشید. به منظور پاک کردن مقدار اضافی و جذب نشده آن هم می‌توانید از یک پارچه نرم و خشک دیگر استفاده کنید.

 

هشدار:

 

روغن قلم پا گاو که در بالا به آن اشاره شد ممکن است موجب تیره شدن برخی از انواع چرم‌ها شود، پس از قبل از استفاده از نرم‌کننده‌ای که این روغن یکی از مواد اصلی تشکیل‌دهنده آن است، به این نکته توجه داشته و ابتدا آن را در قسمتی از چرم که کمتر دیده می‌شود مورد استفاده قرار دهید.

 

 آشنایی با شرایط نگهداری از کفش چرم 

چرم، جنسی است که در دباغی پوست خام جانوران، به‌ویژه گاو به‌دست می‌آید. فرایند دباغی، پوست فسادپذیر را به یک مادهٔ طبیعی پایدار، دایمی و انعطاف‌پذیر برای کاربردهای گوناگون تبدیل می‌کند. چرم در تلفیق با چوب، پایهٔ فناوری باستانیان را شکل می‌داده است. صنعت چرم و صنعت خز با هم متفاوت‌اند. این تفاوت از اهمیت مواد خام مورد استفاده در هر کدام پیداست.

چرم هميشه ماده اوليه گراني بوده و دوخت آن نيز مهارت زيادي مي‌طلبد بنابراين هميشه محصولات چرمي بسيار گران بوده‌اند. اين روزها که کارخانه‌هاي توليدي چرم ايراني، تخفيف‌هاي خوبي براي حراج‌هاي خود قايل مي‌شوند، شايد بتوانيد يک محصول چرمي با قيمت مناسب پيدا کنيد. وقتي چرم مي‌خريد، خيالتان راحت است که سال‌ها بدون دغدغه از فرسوده شدن، مي‌توانيد از آن استفاده کنيد. با اين حال، نگهداري محصولات چرمي هم نکته‌هايي دارد که اگر آن‌ها را در نظر داشته باشيد، طول عمر لباس و کيف و کفش خود را بالا برده‌ايد.

 

براي نگهداري بهتر چرم به نکات زير توجه کنيد:

1) هميشه چرم را خوب گردگيري کنيد. اگر گل و گرد و خاک روي چرم بماند، به مرور زمان آن را خراب مي‌کند.

2) اگر ماده‌اي روي چرم ريخته که با دستمال خشک پاک نمي‌شود، با کف صابون و يک اسفنج، به آرامي روي سطح چرم بکشيد و لکه را پاک کنيد و بعد با يک دستمال خشک، چرم را خشک کنيد.

3) اگر لکه‌اي خيلي عميق روي چرم درست شده، سعي نکنيد هر طور شده آن را از بين ببريد چون ممکن است به خود چرم آسيب بزنيد.

4) هر چند ماه يک بار، محصولات چرمي خود را با واکس چرم چرب کنيد. واکس چرم ماده مخصوصي است که براي همين محصول ساخته شده و مي‌توانيد از فروشگاه‌هاي محصول‌هاي چرمي تهيه کنيد. واکس معمولي، در درازمدت باعث خورده شدن سطح چرم مي‌شود.

5) چرم در رطوبت زياد کپک مي‌زند بنابراين آن را در جايي که بسيار مرطوب است نگهداري نکنيد. هيچ‌وقت هم چرم را در لفاف پلاستيکي نگه نداريد چون اين کار باعث مي‌شود که رطوبت احتمالي موجود در محصول چرمي خشک نشود.

6) بهتر است چرم را شب خوب واکس بزنيد و در جايي دربسته بگذاريد و تا صبح نگه داريد. چرمي که تازه واکس خورده و هنوز واکس به خوردش نرفته به سرعت در طول روز گردوخاک را به خود جذب مي‌کند و صدمه مي‌بيند، علاوه بر اين، رنگ چرم نيز تيره و کدر مي‌شود.

7) اگر لباس چرمي داريد، مراقب باشيد که روي آن عطر يا اسپري نپاشيد. عطر و اسپري موادي دارند که باعث مي‌شود برخي از مواد روي سطح چرم فرآوري شده حل شود و آن را خراب مي‌کند.

8) هرگز نگذاريد چرم به مدت زياد آفتاب بخورد. براي نگهداري چرم در خانه، آن را در کمدي دور از آفتاب و گردوخاک قرار دهيد.

9) اگر براي مدتي نمي‌خواهيد از وسايل و لباس‌هاي چرمي خود استفاده کنيد، داخل آن را با روزنامه پر کنيد تا شکل ظاهري آن آسيب نبيند. لباس‌ها را نيز خوابيده داخل کمد بگذاريد طوري که تا نخورده باشند.

 

نحوه نگهداری از کفش‌ها

وظیفه کفش محافظت و مراقبت از پا است و وظیفه ما انتخاب خوب و صحیح آن است. برای آنکه استفاده از این پوشش موجب آزار و ناراحتی پای شما نگردد، باید نکاتی را در انتخاب آن مورد دقت توجه قرار دهید.

 

اگر می‌خواهید کفش‌هایتان بیشتر دوام داشته باشد: 

1) کفش‌ها را بعد از هر بار پوشیدن، در معرض هوا قرار دهید.

 

 

2)

3) برای ایجاد درخشندگی و برق بیشتر، قبل از واکس زدن کفش‌های چرمی، کفش را با وازلین کاملاً چرب کنید و بعد واکس بزنید.

4) برای پاک‌کردن لکه چربی از روی کفش چرمی، یک پارچه را به کمی استون آغشته ساخته و روی لکه چربی بمالید.

5) اگر سطح خارجی کفش سائیده شده و واکس نمی‌گیرد، ابتدا تکه‌ای سیب‌زمینی خام روی آن بمالید و سپس واکس بزنید، کاملاً براق می‌شود. 

6) لکه‌های روی کفش سفید را با کمی محلول سفیدکننده (حاوی پراکسید) از بین ببرید. 

7) اگر پوست روی کفش خراشیده شده است از مداد شمعی بچه‌ها کمک بگیرید. نوک مداد شمعی را روی قسمتی که کنده شده بمالید و بعد با یک پارچه لطیف و واکس بی‌رنگ روی آن را برق بیاندازید اثر خراشیدگی از بین می‌رود. 

8) از محلول مساوی آب و سرکه برای از بین بردن شوره یا سفیدک روی کفش می‌توانید استفاده کنید. 

9) برای نگهداری کفش‌های کتان، مخلوطی از نشاسته و آب تهیه کنید و با یک اسپری، روی کفش را کاملاً اسپری کنید، کفش شما سفیدتر و نوتر خواهد ماند. برای شستن این قبیل کفش‌ها نیز از یک مسواک و شامپوی مخصوص شستشوی فرش یا موکت استفاده کنید. حال اگر می‌خواهید کفش سفید شما لک نشود، صبر کنید تا کاملاً خشک شود و بعد روی آن اسپری مو بپاشید.

10) سیب‌زمینی خام را می‌توان برای نگهداری و تمیز کردن کفش‌ها مورد استفاده قرار داد. اگر سطح خارجی کفش‌هایتان بدجوری سائیده شده و رنگ و روی آن رفته است و واکس نمی‌گیرد، اول تکه‌ای سیب‌زمینی خام روی آن بمالید و سپس واکس بزنید نتیجه آن بسیار مطلوب است. 

11) لکه‌های روی کفش سفید را به کمک پارچه‌ای که به آن آب اکسیژنه آغشته شده است، می‌توانید از بین ببرید. لکه‌های سبزرنگ ناشی از چمن یا علف را نیز با همین روش می‌توان برطرف کرد.

12) اگر قسمتی از پوست کفش‌تان کنده شده و یا روی آن خراشیده شده است، می‌توانید آن را ترمیم کنید. برای این کار نوک مداد شمعی را بر روی محل مورد نظر بمالید و سپس با یک پارچه لطیف آن را برق بیندازید اثر خراشیدگی فوراً از بین خواهد رفت.

13) معمولاً در فصل تابستان، در اثر عرق پا روی کفش‌ها شوره یا سفیدک می‌زند.برای برطرف کردن آن از محلول آب و سرکه استفاده کنید. این محلول را با مخلوط کردن مقدار مساوی آب و سرکه به‌دست آورید و آن را با برس بر روی کفش بمالید.

14) کفش‌های کتانی را با نشاسته می‌توان تمیزتر و نوتر کرد. علاوه بر این به‌عنوان نوعی محافظ نامرئی در برابر نفوذ گرد و غبار به داخل رویه کفش نیز عمل می‌کند. برای این منظور مقدار زیادی محلول نشاسته و آب را بر روی کفش‌ها بریزید البته برای این کار بهتر است از اسپری مخصوص آب استفاده کنید تا تمام سطح کفش به‌طور یکنواخت به آن آغشته شود.

15) برای تمیز کردن کفش‌های کتانی از مسواک آغشته به شامپوی فرش استفاده کنید.

16) برای از بین بردن لکه قیر یا چربی از روی سطح کفش، به‌ویژه کفش‌های سفید، از استون استفاده کنید. 

17) برای نو کردن اجناس چرمی مانند کفش، کیف، کاپشن و غیره ابتدا گرد و غبار روی آن‌ها را با یک پارچه مرطوب پاک کنید سپس مقداری سفیده تخم‌مرغ را که قبلاً خوب زده‌اید و کف کرده است با استفاده از تکه‌ای پارچه آغشته به آن بر روی سطح چرم بمالید و بگذارید خشک شود حال با پارچه تمیز دیگری خوب چرم را بمالید.

18) پاشنه‌های کفش را نخوابانید، زیرا این کار موجب پادرد شده و از زیبائی و دوام کفش هم کاسته می‌شود. همراه کفش یک قالب هم برای آن تهیه کنید و همیشه بعد از استفاده، کفش‌ها را تمیز کرده و قالب را در داخل کفش بگذارید تا هم کفش عمرش طولانی‌تر شود و هم خوش فرم بماند.

19) داخل آن روزنامه باطله بگذارید، این کار علاوه بر گرفتن رطوبت و عرق داخل کفش مانند قالبی شکل کفش را حفظ می‌کند. 

20) کفش‌ها را مرتباً از گرد و خاک پاک کنید و حداقل هفته‌ای یک بار واکسن بزنید.

21) اگر کفش‌تان را شسته‌اید آن را کنار بخاری خشک نکنید زیرا حالت سفیدک و شوره‌زدن پیدا می‌کند. بدین منظور داخل آن را از روزنامه پر کنید و در محلی قرار دهید که در معرض جریان هوا باشد تا کاملاً خشک شود. 

 

 

 شیوه صحیح واکس زدن 

واکس زدن کفش‌ها نه تنها باعث می شود که بهتر و زیباتر به نظر برسند، بلکه عمر آن‌ها را نیز بیشتر می‌کنند. در اینجا قصد داریم کاملترین متد واکس کفش را مرحله به مرحله به شما آموزش دهیم.

 

گام های مقاله

1) ابتدا چند روزنامه روی سطح محلی که می خواهید واکس بزنید، پهن کنید.

2) گرد و خاک و کثیفی ها را با استفاده از یک پارچه از روی سطح کفش پاک کنید.

3) اگر اطراف کفش را گل و لای گرفته بود، می توانید ابتدا کفش را خارج از منزل روی زمین بکوبید تا گل و لای کفش جدا شود.

4) با استفاده از یک تکه پارچه نرم یا یک برس دسته دار نرم (فرچه واکس زنی) مقداری واکس روی سطح چرمی کفش بکشید.

5) واکس را با یک حرکت چرخشی دایره وار روی سطح هر کفش پخش کنید.

6) نکته کلیدی این است که زیادی واکس روی سطح کفش قرار ندهید و لایه های نازکی از واکس روی سطح کفش بکشید.

7) مطمئن شوید که واکس بین تمامی چین و چروک و ترکهای چرم کفش نفوذ کند.

8) فراموش کردن این نقاط باعث می شود که آب و رطوبت به این منافذ نفوذ کند و در بلند مدت باعث آسیب کفش شود.

9) برای 2 تا 3 دقیقه (ترجیحا زیر نور آفتاب یا کنار بخاری) اجازه دهید که واکس کفش خشک شود.

10) این کار باعث می شود که واکس به خورد چرم کفش برود و لایه نازکی از واکس روی سطح کفش پخش شود.

11) در این مرحله کفش ها را با برس مخصوص کفش، برق می اندازیم.

12) برس را با حرکت رفت و برگشتی روی تمام سطح کفش می کشیم.

13) با استفاده از یک اسپری آب پاش، روی هر دو کفش آب بپاشید تا قطره های آب روی سطح کفش را بپوشانند.

14) مرحله 3 تا 8 را می توانید چندین بار تکرار کنید تا به سطحی از براقی که مورد نظرتان است برسید.

15) در پایان با استفاده از یک تکه پنبه آغشته به روغن براق کننده، پارافین یا آب سرد به آرامی روی هر دوکفش بکشید تا یکدست شوند.

16) کفش ها را در یک جای خنک و دور از گرد و غبار مانند جعبه کفش یا جا کفشی نگه داری کنید تا خشک شوند.

17) قبل از خروج از خانه می توانید یکبار دیگر یک تکه پارچه کوچک نرم آغشته به روغن براق کننده یا پارافین روی کفش ها بکشید.

 

نکته ها: 

 

میزان براقی کفش‌ها نسبت مستقیم به جنس کفش دارد. هنگام خرید کفش به این نکته توجه کنید و کفشی بخرید که مطابق با سلیقه شما درخشندگی داشته باشد. 

حتی اگر کفش‌هایتان نو باشد بهتر است آن‌ها را برای دوام بیشتر و جلوگیری از ترک‌خوردگی واکس بزنید. می‌توانید در چندین بار نخست استفاده فقط از روغن براق‌کننده استفاده کنید.

تمیز و براق کردن پاشنه‌های کفش را فراموش نکنید. اگر پاشنه‌ها همرنگ چرم نیستند باید مراقب باشید. برای پاشنه‌ها بهتر است که تنها از روغن جلای بی رنگ استفاده کنید.

واکس‌های فوری و مایع فقط نقش براق‌کننده را انجام می‌دهند و و دوام واکس‌های سنتی را ندارند. در ضمن به دوام چرم کفش کمکی نمی‌کنند. به جای روغن براق‌کننده می‌توانید از پارافین، روغن زیتون، روغن بادام و انواع روغن گیاهی استفاده کنید. اما پارافین معجزه می‌کند. از اشتباهات رایج استفاده مقدار زیاد واکس هنگام واکس زدن است.

 

  طریقه واکس زدن صحیح کفش‌ها 

1) فضای کار واکس زدن 

فضای کار را آماده کنید. این کار از این جهت مهم است که از مالیده شدن واکس به مبل یا کفپوش جلوگیری می‌کند؛ چرا که پاک کردن آن بسیار سخت است. با این کار باعث می‌شوید که واکس جایی جز روی کفش مالیده نشود.

مقداری روزنامه یا پاکت کاغذی کهنه را روی زمین یا سطحی که می‌خواهید کار کنید پهن کنید و یک پشتی یا یک صندلی راحت بگذارید؛ براق کردن کفش ها ممکن است طول بکشد.

اگر برنامه‌تان این است که کفش ها را کامل واکس بزنید، احتمالاً بهتر است قبل از این کار بندکفش‌ها را در بیاورید.

 

2) لوازم مورد نیاز واکس زدن کفش

لوازم مورد نیاز برای براق کردن کفش‌ها را آماده کنید. برای این کار به لوازم مشخصی نیاز دارید که می‌توانید همه آن‌ها را با هم در یک کیت اختصاصی بخرید یا اینکه هر وسیله را به طور جداگانه تهیه کنید. جای هیچ بحثی نیست که لوازم مورد نیاز شامل یک قوطی واکس، یک فرچه کفش و یک پارچه نرم است.

واکس‌ها در رنگ‌های متنوعی از قهوه‌ای گرفته تا مشکی و بی رنگ در دسترس هستند. سعی کنید واکسی تهیه کنید که تا حد امکان به رنگ اصلی کفش‌تان نزدیک باشد.

واکس‌ها همچنین در دو حالت معمولی و کرمی وجود دارند. واکس‌های کرمی چرم را تغذیه می کنند و آن را نرم و انعطاف‌پذیر می‌کنند؛ در حالی که واکس‌های معمولی کفش را بیشتر در برابر آب مقاوم می‌کنند. در صورت امکان هر دو نوع آن را تهیه کنید و یکی در میان از هر دو واکس استفاده کنید.

پارچه نرم می تواند پارچه مخصوص برق انداختن باشد یا اینکه فقط از یک تی‌شرت قدیمی یا مخمل برای این کار استفاده کنید.

وسایل اضافی اختیاری شامل یک برس واکس (برای زدن واکس استفاده می شود)، یک مسواک یا کمی پنبه و پاک‌کننده چرم و نرم‌کننده است.

 

 

 

 

3)

4) براق کردن کفش

کفش ها را واکس بزنید، از یک تی‌شرت کهنه یا برس واکس استفاده کنید و یک لایه واکس روی کفش بمالید. از یک حرکت چرخشی برای این کار استفاده کنید تا واکس به همه جای کفش برسد. به قسمت نوک و پاشنه کفش بیشتر توجه کنید. ممکن است لازم باشد یک لایه اضافی واکس روی این قسمت‌ها بزنید تا بیشتر آن‌ها را بپوشاند.

اگر از یک تی‌شرت قدیمی یا پارچه برای این مرحله استفاده می کنید، سعی کنید آن را محکم دور دست‌تان ببندید و از انگشت اشاره و انگشت وسط برای زدن واکس روی کفش استفاده کنید.

در صورت تمایل می توانید قسمت بین نوک و پاشنه کفش را که با زمین برخورد ندارد و ممکن است هنگام راه رفتن دیده شود، براق کنید.

برای زدن واکس به مناطقی از کفش که به سختی قابل دسترس است، مانند لبه های بالا و درزها از مسواک یا پنبه استفاده کنید.

هنگامی که واکس زدن اولین کفش را به پایان رساندید، آن را روی روزنامه بگذارید و شروع کنید همین کارها را برای کفش دوم انجام دهید. قبل از این که به مرحله بعد بروید، بگذارید هر کدام از کفش‌ها به مدت ۱۵ دقیقه خشک شود.

 

5) واکس زدن و براق کردن کفش

هرگونه آلودگی روی کفش را تمیز کنید. قبل از شروع به واکس زدن، فرچه یا یک پارچه مرطوب را از بالا به سمت پایین روی سطح هر کدام از کفش‌ها بکشید تا هر گونه آلودگی، گرد و غبار، شوره یا چیزهای دیگر روی آن را پاک کنید. این کار مهم است چرا که اگر این آلودگی‌ها باقی بماند می تواند هنگام واکس زدن کفش‌تان را خراش دهد. قبل از اینکه مرحله بعدی کار را شروع کنید بگذارید کفش‌ها کاملاً خشک شوند. اگر کفش‌ها بسیار کثیف هستند یا کهنه به نظر می رسند، باید آن ها را قبل از واکس زدن با استفاده از یک پاک کننده چرم و نرم‌کننده کاملاً تمیز کنید.

 

6) واکس زدن و براق کردن کفش

وقتی واکس خشک شد، می‌توانید با استفاده از فرچه، واکس اضافی را از روی کفش پاک کنید. همه جای کفش را با حرکات محکم و کوتاه، حتی با ضربه، فرچه بکشید. یادتان باشد که این حرکات را باید از مچ دست‌تان انجام دهید نه از آرنج.

این مرحله علاوه بر این که لازم است تا واکس اضافی را از روی کفش بگیرد، همچنین حرارت تولید شده از ضربه‌های سریعی که با فرچه می‌زنید کمک می‌کند که باقی مانده واکس به خورد کفش برود.

اگرچه تی‌شرت کهنه را می توان برای بسیاری از مراحل استفاده کرد، یک فرچه مناسب کفش برای این مرحله خاص لازم است و نمی توان آن را با چیز دیگری جایگزین کرد.

حتماً برای هر رنگ واکس از یک فرچه جداگانه استفاده کنید؛ در غیر این صورت ممکن است کفش تان رنگ واکس قبلی را به خود بگیرد. این کار به ویژه برای زمانی مهم است که رنگ واکس قبلی از کفش‌تان تیره‌تر باشد.

در صورت تمایل می توانید در این مرحله دوباره از یک پارچه تمیز یا پنبه برای پاک کردن واکس اضافی از هرگونه شکاف و درز کفش استفاده کنید.

 

7) واکس زدن و براق کردن کفش

با یک پارچه کفش‌ها را برق بیاندازید. مرحله نهایی در واکس زدن و برق انداختن کفش‌ها این است که یک تی‌شرت کهنه (تمیز) یا پارچه مخصوص را بردارید و روی کفش بکشید تا براق شود. برای این کار از یک حرکت تند، از یک سمت به سمت دیگر کفش استفاده کنید. راحت تر است که این کار را از شخص دیگری بخواهید که برایتان انجام دهد یا وقتی آن را پوشیده‌اید انجام دهید.

بعضی‌ها توصیه می‌کنند که قبل از پارچه کشیدن، روی نوک کفش، “ها” کنید تا درخشش فوق‌العاده‌ای به آن بدهید. اگر دوست دارید می‌توانید از رنگ مخصوص کفش برای لبه‌های بیرونی زیره کفش استفاده کنید تا به آن درخشش خوبی بدهید. اما این کار کاملاً اختیاری است.

 

نکات و هشدارها

 

اگر کفش‌هایتان رنگ‌های مختلفی دارد، در صورت تمایل می‌توانید به جای خرید انواع رنگ‌های مختلف واکس، نوع بی‌رنگ آن را بخرید.

اگر به طور مستمر از اسفنج سیلیکونی به جای واکس استفاده کنید ممکن است باعث کدر شدن کفش شود. بنابراین از آن فقط در مسافرت‌ها یا گاهی اوقات استفاده کنید.

راه دیگر این است که می‌توانید در موقع تنگنا کفش را با موز براق کنید.

واکس کفش حاوی الکل است. چرم هیچ تفاوتی با پوست‌تان ندارد. اگر روی آن الکل بزنید، باعث خشک شدن آن می شود و استفاده مستمر باعث ترک خوردن آن می شود. در واکس مایع الکل بیشتری نسبت به نوع کرمی آن است، بنابراین بر این اساس از آن استفاده کنید.

واکس روی چرم انباشته می شود (و ممکن است باعث کدر شدن آن شود). بنابراین بهتر است گاهی اوقات برای تمیز کردن آن از صابون زین و نرم‌کننده چرم استفاده کنید.

 

 

 بهترین شیوه کوتاه کردن ناخن‌ها 

از نظر تاریخی مشخص نیست چه کسی این ناخن‌گیر را اختراع کرده ‌است، ولی برای اولین بار حق امتیاز برای طراحی بهتر و کاربردی‌تر ناخن‌گیر به یک آمریکایی، با نام ولنتاین فگتری داده شد. ناخن‌گیر از ترکیب اهرم نوع اول حالت دوم و گوه تشکیل شده است.

بهترین وسیله برای کوتاه کردن ناخن چیست؟ سوهان کشیدن ناخن ضرر دارد یا خیر؟ از وسایل مانیکور و پدیکور باید چگونه استفاده کرد؟ قبل و بعد از مانیکور و پدیکور باید به چه نکاتی توجه کرد؟ هنگام گرفتن ناخن‌ بچه‌ها باید به چه نکاتی توجه کنیم؟ رشد ناخن‌های دست و پا چه فرقی با هم دارند؟ بهتر است ناخن‌ها را گرد کوتاه کنیم یا صاف؟ این‌ها پرسش‌هایی است که خیلی‌ها درباره کوتاه کردن ناخن دارند.

یکی از متخصصان پوست و مو در این مورد به سوالات پاسخ داده اند:

 

1)

2) یک ناخن‌گیر خوب چه خصوصیتی دارد؟

 

اندازه ناخن‌گیر باید متناسب با اندازه ناخن باشد. برای ناخن‌ها و انگشتان درشت بهتر است اندازه ناخن‌گیر بزرگ‌تر باشد تا قدرت اهرمی آن افزایش یابد و بتوان با یک ضربه، ناخن را برید و کوتاه کرد. برای کودکان و ناخن‌های کوچک ناخن‌گیرهای کوچک‌تر مناسب هستند.

هنگام خرید ناخن‌گیر باید توجه کنید که تیغه‌های آن کاملا تمیز باشند. تیغه‌های کند که قادر به بریدن صفحه کراتینی ناخن با یک ضربه نیستند، باعث شکسته شدن لبه ناخن و وارد آمدن فشار به صفحه ناخن می‌شوند.

 

3) برخی افراد از قیچی برای کوتاه کردن ناخن استفاده می‌کنند، نظر شما چیست؟

نحوه کوتاه کردن ناخن‌ها بسیار مهم است. برخی از افراد از قیچی برای این کار استفاده می‌کنند اما کوتاه کردن ناخن‌ها با قیچی برای همه افراد ممکن نیست و نیاز به مهارت ویژه‌ای دارد. در این روش به دلیل اینکه سرعت بریده شدن صفحه ناخن پایین است، خطر شکنندگی و غیرصاف بریده شدن ناخن‌ها افزایش می‌یابد. این نقاط تیز گاه می‌توانند موجب بریدگی پوست صورت شوند. استفاده از ناخن‌گیر مناسب برای کوتاه کردن ناخن‌ها بهتر است.

 

4) بهترین زمان برای کوتاه کردن ناخن چه زمانی است؟

بهترین زمان برای کوتاه کردن ناخن‌ها بعد از استحمام است زیرا تماس ناخن با آب گرم آن را نرم و مرطوب و آماده کوتاه شدن با حداقل فشار به صفحه ناخن می‌کند. قسمت جلوی ناخن بهتر است حالت هلالی داشته باشد اما گوشه‌ها باید صاف باشند تا مانع فرو رفتن ناخن در گوشت شوند. این نکته به خصوص در مورد ناخن شست پا صدق می‌کند.

 

5) مانیکور و پدیکور شامل چه مراحلی است؟

 

مانیکور عبارت است از مراقبت‌ها و کارهای آرایشی که برای ناخن‌های انگشتان دست انجام می‌شوند. منشأ این کلمه از ریشه لاتین Manus  به معنی «دست» و Cura به معنی «مراقبت» است. در مورد پاها به جای مانیکور از اصطلاح «پدیکور» استفاده می‌شود. «مانیکور» شامل کوتاه کردن صحیح ناخن است به ‌گونه‌ای که لبه جلویی حالت گرد داشته باشد و گوشه‌های آن کوتاه نشود تا استحکام داشته باشد و داخل گوشت فرو نرود، صاف کردن لبه ناخن با سوهان ناخن، مراقبت از کوتیکول (یعنی چین پوستی قسمت قاعده ناخن که حفاظت از آن بسیار مهم است) و استفاده از جلادهنده‌های ناخن برای زیبایی و پوشاندن لکه‌های روی آن و تقویت ناخن‌های ضعیف است. جزء اصلی این جلادهنده‌ها «نیتروسلولز» است و پس از تبخیر حلال، لایه نازکی روی ناخن می‌ماند که حالت سخت، براق و ضدآب دارد.

 

6) در آرایشگاه‌ها از وسایل مشترک برای مانیکور و پدیکور استفاده می‌شود، این کار بهداشتی است؟

وسایل مانیکور و پدیکور باید کاملا استریل و برای هر شخصی اختصاصی باشند زیرا از طریق این وسایل خطر انتقال بیماری‌های عفونی مانند هپاتیت، ایدز (در صورت بی‌دقتی فرد انجام‌دهنده و خون‌ریزی در زمان انجام مانیکور یا پدیکور) و ویروس زگیل وجود دارد. باید توجه داشت که زگیل‌های دور ناخن بسیار مقاوم به درمان هستند.

اگر فرد مانیکورکننده به کوتیکول ناخن آسیب برساند یا هر نوع زخمی در پوست اطراف ناخن ایجاد کند، بعد از تماس با آب امکان عفونت‌های میکروبی و قارچی وجود خواهد داشت که درنهایت می‌تواند باعث درد و بدشکل شدن ناخن شود.

 

7) سوهان ناخن چطور؟ آن را تایید می کنید؟

برای صاف کردن لبه‌های ناخن به خصوص بعد از کوتاه کردن آن‌ها، می‌توان از سوهان ناخن استفاده کرد. برای این کار بهتر است سوهان کشیدن را در یک جهت انجام دهید تا به صفحه و ریشه ناخن آسیب نزنید.

 

8) ناخن کودکان و نوزادان را چگونه کوتاه کنیم؟

در بچه‌ها باید از ناخن‌گیرهای مناسب و کوچک‌تر استفاده کنید و هنگام گرفتن ناخن‌، دست آن‌ها را ثابت نگه دارید تا کاملا مسلط باشید و فقط ناخن را کوتاه کنید. در غیر این صورت خطر بریدگی پوست دور ناخن وجود دارد. برای نوزادان بهتر است زمانی که خواب هستند ناخن‌های آن‌ها را کوتاه کرد. در بچه‌های بزرگ‌تر بعد از حمام که ناخن‌ها نرم شده‌اند، بهترین زمان کوتاه کردن ناخن است.

 

9) از کجا متوجه شویم رشد ناخن‌هایمان خوب است؟

ناخن‌های دست معمولا هر ماه ۳ تا ۴ میلی‌متر رشد می‌کنند و این سرعت در دست غالب بیشتر از دست دیگر است. ناخن‌های پا معمولا رشد آهسته‌تری دارند (معادل ۴۰ درصد ناخن‌های دست). سرعت رشد ناخن‌ها در آب و هوای گرم زیاد می‌شود. در بارداری نیز سرعت رشد ناخن‌ها افزایش می‌یابد و بالاخره رشد ناخن در افراد جوان بیشتر از افراد مسن است.

 

 آداب سنتی و اسلامی ناخن‌گیری 

ناخن‌گیر ابزاری است که دو تیغه هلالی شکل شبیه ناخن دارد و برای کوتاه کردن ناخن‌ها ناخن را بین این دو تیغه قرار داده و کوتاه می کنند. ناخن‌گیرها برای حفظ سلامتی ناخن‌های دست و پا و تمیز نگه داشتن آن‌ها نقش مهمی ایفا می‌کنند. البته پزشکان توصیه می‌کنند که از ناخن‌گیر به صورت مشترک استفاده نشود و هر فرد باید ناخن گیر شخصی داشته باشد، چرا که امکان انتقال بیماری از این طریق بسیار زیاد است. ناخن‌گیرها معمولاً از فلزو استیل ساخته می‌شوند ولی از پلاستیک هم می‌شود برای تولید آن‌ها استفاده کرد.

 

جدا از کاربرد آن در شعر و ادبیات و زخمی شدن صورت و دیوار و شیشه و خاطرات عاشق و معشوق که حال و هوای عشق را تداعی می‌کند، اگر جزو آن دسته افرادی هستید که برای انجام هر عملی به دنبال فضیلت‌های آن هم می‌گردند، توصیه می‌کنیم این چند سفارش را که کارآیی خوبی خواهند داشت، از دست ندهید.

 

چرا باید ناخن‌ها را چید؟

شاید همین اهمیت به زندگی سالم و معنوی موجب شده که پیامبر(ص) کوتاه‌کردن ناخن‌هـا را مانع بروز درد و راهی برای افزونی روزى معرفی می‌کنند و امام باقر(ع) نیز ناخن بلند را لانه شیطان و بیماری فراموشی را از آثار آن می‌دانند.

 

انجام هر کاری علتی می‌خواهد؛ اینکه کوتاه کردن ناخن با سلامت انسان در ارتباط است، جای شک نیست ولی آثار معنوی برخی کارها بیشتر از نتیجه‌های دنیایی‌اش مورد توجه است. از سوی دیگر آموزه‌های دین برای هر لحظه و اقدام ما برنامه و توصیه دارد که همین امر درباره عضوی مانند ناخن نیز رعایت شده است.

 

کی ناخن بگیریم؟

زمان، یکی از ابزارهای مورد استفاده برای زندگی هر انسانی محسوب می‌شود. این امر موجب شده که در آموزه‌های دینی هم درباره کاری مانند کوتاه کردن ناخن‌ها، توصیه شود. با این نگاه، طبق آنچه امیرمومنان(ع) فرموده اند، گرفتن ناخن‌ها در روز پنجشنبه، روزى را گسترده می‌کند و بر اساس فرمایش امام صادق(ع) هر کسی که ناخن‌هایش را در این روز بگیرد و یکی را برای روز جمعه واگذارد، خدا تنگدستی را از وی دور می‌کند. همچنین، کسانی که در این روز ناخن بگیرند، فرزندانش زیاد شده و درد چشم سراغش نمی‌رود.

 

 

 

با توجه به اینکه بر‌اساس روایتی از امام صادق(ع) پاداش کار در روز جمعه بیشتر است، خوب است این نکته را درباره کوتاه‌کردن ناخن بدانیم که عده‌ای به آن حضرت عرض کردند: مطلع شدیم، براى زیاد‌شدن روزى، انجام تعقیبات بعد از نماز صبح تا طلوع آفتاب، از سفر به شهرها سودمندتر است. ایشان در پاسخ به این مطلب، کاری که از این امر هم بیشتر سود داشته باشد را توصیه کرده و فرمودند: ناخن و شارب (موی پشت لب بالا که به لب زیرین برسد) را هر جمعه بگیرید. اگرچه به ساییدنی باشد.

 

از طرفی، اگر روز جمعه این کار را انجام دهید، طبق فرمایش امام صادق(ع) از خوره، کورى و پیسى دور می‌شوید و حتی سفارش شده که اگر ناخن‌هایتان کوتاه باشد، آن را بسایید و اگر کسى بخواهد ثواب هر دو روز پنجشنبه و جمعه را کسب کند، در روز پنجشنبه همه ناخن‌هایش را به جز یکی کوتاه کرده و آن یکى را براى جمعه بگذارد یا همه را پنجشنبه بگیرد.

 

کوتاه کردن ناخن بعد از استحمام

خوب است حالا که از بهترین زمان برای کوتاه کردن ناخن گفتیم، اشاره کنیم که به عقیده کارشناسان بهداشت، بهتر است این کار در حالتی که ناخن‌ها نرم و انعطاف‌پذیر و احتمال شکسته شدن خیلی کم است، انجام شود.

 

کارشناسان سفارش می‌کنند که قبل از کوتاه کردن ناخن‌ها، دست و پاها را به مدت ٢٠ تا ٣٠‌دقیقه در ظرف آب گرم قرار داده یا بعد از استحمام، ناخن‌ها را کوتاه کنید.

 

ناخنِ شب

به هر حال می‌توان با کمی صبر و حوصله، چند دقیقه‌ای برای یک روز خاص وقت گذاشت و به سادگی یک کار مستحب انجام داد. از سوی دیگر، بعضی‌ها معتقدند که شب به ناخن‌ها کاری نداشته باشیم زیرا کار خوبی نیست و کراهت هم دارد، به نظر می‌رسد این مطلب درست نیست زیرا چیزی که توصیه شده انجام کاری مستحب در روز پنجشنبه یا جمعه است و اسمی از شب یا روز نیامده است.

همین نکته را بگذارید کنار مطلبی که درباره به چاه انداختن ناخن بیان می‌شود؛ در واقع این گفته هم صحت و سقمی ندارد و فقط برای اینکه ناخن کثیف در محیط زندگی باقی نماند، سفارش می‌شود که ناخن چیده شده را در سطل زباله بیاندازند.

 

چگونه ناخن را کوتاه کنیم؟

رسول‌ اکرم(ص) مردان را امر می‌فرمودند که ناخن را از ته بگیرند و زنان را توصیه می‌کردند که ناخن‌هایشان را اندکى بلندتر بگذارند که زینت انگشتانشان است.

 

همچنین، سفارش شده که کوتاه کردن ناخن، از انگشت کوچک دست چپ آغاز و به انگشت کوچک دست راست تمام شود‏ و انسان بگوید: «بِسْمِ ا... وَ بِا... وَ عَلى سُنَّةِ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ»؛ این کار در زمان گرفتن ناخن‌های پا نیز رعایت می‌شود.

 

 طریقه مسواک زدن صحیح

مسواک ابزاری است بهداشتی که از آن برای پاکیزگی دندان و لثه و زبان استفاده می‌کنند. یادگیری مسواک زدن صحیح، کمک شایانی در امر بهداشت دهان و دندان خواهد داشت، هر چند که آموزش صحیح مسواک زدن حضوری بهتر است. مسواک زدن صحیح از ارکان اصلی مقوله بهداشت دهان و دندان است. کمتر کسی را می‌توان یافت که در طی شبانه‌روز مسواک نزند، ولی چیزی که کمتر به آن توجه می‌شود، نحوه صحیح مسواک زدن می باشد، طوری که در اکثر موارد مسواک زدن با مسواک نزدن زیاد تفاوتی نمی‌کند.

 

اگر هدف اصلی از مسواک زدن را بدانیم، تاثیر مهمی در عملکرد ما خواهد گذاشت.

هدف اصلی از مسواک زدن، پاک کردن کلیه ی موادغذایی همراه با مواد رسوبی مختلف و میکروارگانیسم‌هایی است که به طور طبیعی بر روی سطوح دندان جایگزین شده‌اند.

مسواک زدن وقتی کامل خواهد شد که سطح زبان و بین دندان و لثه را نیز تمیز کنیم.

 

پس به طور کلی سه نوع مواد است که در شیارهای هر دندان، بین دندان‌ها و بین دندان‌ها و لثه رسوب می‌کنند :

1) مواد غذایی که در طی روز مصرف می‌شود.

2) پروتئین‌های بزاق و موادی که در طی شبانه‌روز بر اثر تجزیه موادغذایی توسط آنزیم‌ها و میکروب‌های موجود در دهان به وجود می‌آید.

3) میکروب‌هایی که به طور طبیعی در محیط دهان وجود دارند.

هدف اصلی از مسواک زدن پاک کردن کلیه این مواد از سطوح مختلف دندانی است.

 

روش صحیح و اصولی مسواک زدن:

قبل از شروع مسواک زدن باید از تمیز و سالم بودن مسواک خود مطمئن باشیم. به مقدار کافی خمیر دندان روی مسواک می‌گذاریم. سپس دهان را با آب خیس می‌کنیم تا خمیر دندان خوب کف کند.

1) اول از سطح جونده دندان‌ها شروع می‌کنیم که با حرکت رفت و برگشت روی سطح جونده، خمیر دندان به خوبی کف می‌کند و شیارهای موجود بر روی دندان تمیز می‌شوند. سطوح جونده در هر فک، در دو ردیف سمت چپ و راست قرار دارد که از یک سمت در فک پایین شروع کرده و به سمت دیگر می‌رویم. سپس همین‌طور برای فک بالا اقدام می‌کنیم. تمیز کردن سطوح جونده مشکل خاصی ندارد و اگر دقت شود و وقت کافی گذاشته شود به خوبی تمیز می شود.

2) سپس می‌رویم سراغ بین دندان‌ها که این کار بدون استفاده از کمک نخ دندان امکان‌پذیر نیست.

3) بعد از تمیز شدن بین دندان‌ها، می‌رویم سراغ مجاورت دندان با لثه که به نظر مهم‌ترین قسمت آموزش مسواک زدن، نحوه تمیز کردن این ناحیه است. در حالی که مردم اکثرا به این قسمت کمتر توجه می‌کنند و مشکل اصلی در رعایت بهداشت هم در تمیز کردن این ناحیه می‌باشد. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به تصویر بالا دقت کنید. حاشیه بین لثه و دندان طوری است که شکل آناتومیکی آن فضاهای متعددی را ایجاد می‌کند.

 

در یک بررسی سه بُعدی می‌توان فهمید که در هر سه بُعد دارای فضاهایی است که دسترسی مسواک به این نواحی مشکل است.

 این تصویر را به خاطر بسپارید. دوباره برمی‌گردیم.

  

 

 

 

 

 

 

 

تصویر کناری را بینید. به طور معمول ما مسواک را به صورت رفت و برگشت در سطوح کناری دندان‌ها حرکت می دهیم که این اشتباه است. زیرا اولا در درازمدت باعث سایش روی دندان در مجاورت لثه می شود و ثانیا با پریدن پُرزهای مسواک از روی برجستگی یک دندان بر روی برجستگی دندان مجاور، عملا بین دندان‌ها خوب تمیز نمی شود. خوب، پس چه کار باید کنیم؟

قبلا پیشنهاد می کردند که به جای حرکت رفت و برگشتی مسواک روی سطوح کناری دندان، این حرکت به صورت بالا و پایین باشد؛ یعنی مسواک را از سمت لثه به طرف بالا یا پایین حرکت داده و مسواک بزنیم. این کار نیز جوابگوی ما نخواهد بود.

 

علت هم این است که باز حاشیه مجاور بین لثه و دندان تمیز نخواهد شد. چرا؟ خوب به عکس اول نگاه کنید. خود لثه یک برجستگی دارد که هر چه به سمت دندان پیش می‌رویم فرورفتگی ایجاد شده و به دندان ختم می شود.

دندان نیز یک قوس دارد که در وسط‌هایش به حداکثر بر جستگی می‌رسد. لذا در صورت کشیدن پُرز مسواک از پایین به بالا و برعکس، این پُرزها از روی برجستگی لثه می پَرَند و روی برجستگی دندان قرار می‌گیرند و عملا حاشیه بین دندان و لثه تمیز نمی‌شود. خوب چه کار باید کرد؟

  

 

 

 

 

 

 

 

مسواک را با یک زاویه 45 درجه نسبت به محور طولی دندان بر روی شیار لثه و دندان قرار داده و مقداری به سمت پایین فشار می‌دهیم تا پُرزهای مسواک کاملا بین لثه و دندان و همچنین بین دندان‌ها فرو رود. بعد با یک حرکت لرزشی مناسب و با دامنه کم مسواک را به سمت بالا حرکت می‌دهیم. این حرکت لرزشی محدود باید 4-3 دفعه تکرار شود تا تمامی سطوح غیرقابل دسترس برای مسواک تمیز گردد.

  

 

 

 

 

 

 

 

برای مسواک زدن سطوح داخلی دندان‌ها نیز مانند شکل بالا عمل می کنیم. تصویر به خوبی گویا می باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

برای سطوحی از دندان که در قوس فک قرار دارند، باید با مانوری مناسب و چرخاندن جهت مسواک دسترسی به نواحی را که توضیح دادم، فراهم سازیم و هر چه از ناحیه دندان‌های عقب فک به سمت جلو پیش می‌رویم جهت مسواک را هم تغییر می‌دهیم، طوری که در دندان‌های جلو، کاملا از از پُرزهای جلویی مسواک برای تمیز کردن استفاده می‌کنیم.

 

چند نکته فنی در مسواک زدن

اشخاص قسمت‌هایی از دندان را به خوبی تمیز نمی‌کنند؛ که این نواحی عبارتند از:

1) ناحیه دندان های عقل که معمولا به دلیل حالت تهوعی که به افراد دست می‌دهد، کمتر این قسمت را مسواک می‌زنند و به همین علت، با اینکه دندان‌های عقل دیرتر از همه ی دندان‌ها در می‌آیند، زودتر از بقیه می‌پوسند.

2) قسمت‌هایی که در قوس فکی قرار دارند، به خصوص از قسمت داخل. زیرا مانور دادن مسواک در این نواحی سخت است، یعنی بیمار دندان‌های عقبی را مسواک می‌زند و بعد سراغ دندان‌های جلویی می‌آید و در قوس ‌ا (در ناحیه دندان نیش) کمتر دقت می‌کند.

3) روی سطح زبان که حتما باید مسواک کشیده شود و لای پُرزهای زبان نیز تمیز گردد. البته این کار باید آهسته و آرام انجام شود تا به به بافت زبان آسیبی وارد نشود.

معمولا موقع مسواک زدن فکرمان جای دیگری است و به همه چیز فکر ‌نیم، غیر از مسواک زدن! اگر با حواس جمع مسواک بزنیم، موثرتر است.

سعی کنید بعد از شستن خمیر دندان، یک بار هم بدون خمیر، مسواک بزنید.

 

راهنمای مصرف سفیداب  

 استفاده از فوم‌های پاک‌کننده در کنار مزایایی که دارد، معایبی هم دارد که از جمله آن‌ها خشکی، ایجاد حساسیت و از بین رفتن لایه اسیدی مفید در پوست است که عملکرد طبیعی پوست را با مشکل مواجه می‌کند. در این صورت پیدا کردن یک لوسیون پاک‌کننده مناسب، ضروری به نظر می‌رسد.

سفیداب یا روشور، نوعی لایه‌بردار طبیعی پوست بدن بر پایه چربی حیوانی است که به طور سنّتی در ایران معمولاً به شکل قرص‌های سفیدرنگ گِرد تولید و عرضه شده و در هنگام استحمام به کار گرفته می‌شود. این فراورده با مالیده شدن بر سطح پوست به جمع‌آوری و زدودن سلّول‌های مرده کمک می‌کند و باعث پاکیزگی و روشن دیده شدن رنگ پوست می‌شود. استفاده از این فرآورده یا چیزی مشابه آن، مختص به ایران نبوده و در فرهنگ سایر ملل نیز سابقه استفاده از پاک‌کننده غیر شیمیایی دیده می‌شود.

 

ساختار سنّتی این محصول چیزی بیش از ترکیب گل سفید و نخاع برخی جانوران نیست و این عامل یعنی دارا بودن روغن آن هم از نوع حیوانی (دارای درصد چربی بیشتر)، خود، گاه نقطه قوّت آن و گاه نقطه ضعف و موجب مردود دانستن استفاده از این فراورده شمارده می‌شود.

 

تولید صنعتی

امروزه بر پایه سفیداب، شامپوهایی تولید و در بازار ایران به فروش می‌رسند امّا خود این فراورده تا به امروز به همان شیوه سنّتی تولید و عرضه شده‌است و هیچ گونه پیشرفتی چه به لحاظ فرمولی و چه از نظر کیفیّت عرضه و بسته بندی نداشته و از جمله فراورده‌های صنعتی بسیار ابتدایی و تا حدودی در دست فراموشی می‌باشد. معصومه ویک کارشناس ایرانی پوست و زیبایی در سالیان اخیر در پی یک سلسله بررسی‌های آزمایشگاهی و دستکاری در ترکیب و نیز نوآوری در بسته بندی و بازاریابی، موفّق به تولید و عرضه فراورده‌ای بر پایه سفیداب سنّتی ایرانی، با نام تجاریِ BOA در بازار لوازم آرایشی و بهداشتی آمریکا شده‌است.

 

کاربرد سنّتی

استفاده این فراورده منحصر به هنگام استحمام نیست بلکه در گذشته، به همراه سرخاب، سرمه، حنا، وسمه، زرک و غالیه یکی از ستون‌های هفت گانه بَزَک (آرایش سنّتی زنانه در ایران) بوده‌است و به سبب همین همراهی همیشگی، اصطلاح سرخاب ـ سفیداب به فرهنگ عامّه پارسی وارد شد که اشاره به ادوات و لوازم آرایش زنانه دارد و سرخاب ـ سفیداب کردن، به معنای آرایش کردن بانوان به کار می‌رود. البتّه سفیداب در مقام یک فراورده صرفاً آرایشی و فارغ از کاربرد متداول آن یعنی پاک کنندگی، دارای تعریفی مجزّا و اندکی متفاوت نیز می‌باشد که عبارت است از گَرد سفیدی که زنان برای آرایش و سفید کردن بر پوست صورت خود می‌مالند.

 

موارد منفی

در کنار دیدگاه‌های مثبت در مورد خواصّ این فراورده سنّتی (بخشیدن لطافت و شفافیّت به پوست به واسطه زدودن سلّول‌های مرده سطح آن) و توصیه به استفاده از آن به شیوه‌های گوناگون و به جای ماسک‌ها و لایه‌بردارهای شیمیایی این اظهارنظر نیز عنوان شده ‌است که سفیداب و استفاده از آن نه فقط فایده‌ای در بر ندارد بلکه می‌تواند موجب انتقال بیماری تب مالت شود و بر این اساس استفاده از سفیداب را عملی غیرعلمی توصیف کرده و از انجام آن به ویژه به شکل مرسوم در ایران (به وسیله کیسه‌های خشک و ضخیم حمّام) مخصوصاً برای کودکان و نوجوانان و باز به طور ویژه در مورد پوست صورت، منع می‌نماید.

 

سفیداب قلع

سپیداب اَرزیر یا سفیداب ارزیز یا سپیداب قلع، از رنگ‌های غیرشفاف و حاجب ماوراء است و بجای رنگ سفید به کار می‌رود. این سپیداب در بسیاری از منابع به اشتباه با سپیداب شیخ (نام دیگر سپیداب سرب) یکی انگاشته شده‌است. در کتاب بیان‌الصناعات، در مورد ساخت «سفیداب ارزیز» آمده: بستاند یک وقیه ارزیز و بگدازدش و مثقالی سرمه سوده با وی بیامیزد و چندان رهاش کند که مرده شود. پس بیرونش آرد و به آب نمک وی را بساید وزان پس بجویدش یعنی آب بر وی ریزد و زمانی رهایش کند. چون آب صافی شود آب را بر وی همی ریزد، باری چند همچنین کند تا شسته گردد و چون خشک شود، بستاند از وی چندان که خواهد و همچند وی ژیوه با وی بیامی‌زد و هردو را به هم نیک بساید. پس شیشه را به گل حکمت محکم بینداید و آن داروی سوده در وی کند و سه شبانروز بر آتش نرم بریانش کند، پس از آن بیرونش آورد و به آب نمک وی را بسایدتا سپید و پاکیزه گردد چون خشک شود.